Benim dedem dokumaciydi... El dokumasi ipek kumaslar dokurdu... Cok erken vefat etti... 4 yasindaydim... Istanbul' da oturdugumuzdan sadece yazlari görürdüm... Tek hatirladiklarim, yer sofrasinda yenen bir ögle yemegi, tezgah odasinin camina burnumu dayayip onu izledigim bir an, beni salincakta salladigi ve her ona dogru ucusumda beni kucakladigi dakikalar..anneme " kizim buna koruk suyu icir ...bu cocuk zayif " dedigi serin bir yaz sabahi... Sonra uzun süre birsey yok hatiralarda...
Sonra onu Izmir de yattigi hastanede ziyarete gidiyoruz... Ben cocugum diye almiyor hastane görevlisi beni iceri... Anneannem asagiya iniyor... Bu sayede annem, babasini ziyaret ediyor...ben bir kus görüyorum..." kus dedeme söyle ben burdayim.. Onun penceresine uc.. Söyle ona ... Beni almadilar.."
Akrabalarda kaliyoruz bir gün..kizarmis ekmek, demli cay kokusu...
Istanbul' a dönüyoruz... Ben dedemi bir daha göremiyorum... Birkac gün sonra ölüm haberi geliyor...
Iste, o dedemden yadigar , bir dokuma aski saklidir icimde..
Buradaki yansimalarini buradaki linkte gördünüz...
http://yunyumaksandigi.blogspot.de/2012/01/dokuma-isleri.html
Bu ara iyice abarttik...kizim anaokulunda minik cocuk tezgahinda minicik bir hali dokuyor... Evde de yapmak istedi... Bir karton kutuya bir tezgah yaptim...
Önceden de ona yaptiydim böyle basit birsey...linkte mevcut...
Sonra costum kendime bir düzenek yaptim..Taragi bile var... ;))).salonun kaloriferine bagladim tek tek germe ipliklerini.. ;) tsörtten kese kese ip yaptim..onunla dokuyorum.. Ne yapacagim mechul...;) hele bir bitsin..evde eski tsörtleri atmamistim iyiki... ;) böylece degerlenir...
Böylece deli isi tezgahlarimizi da gösterdik..
Siz sakin iyice düsünmeden, tasinmadan kalkismayin bu ise...
Hani akilli insan isi degil yaptiklarim..:) ev yan yatti, toza batti demeyin arkamdan...:)